Hatice Kıbrıs'ta 9 bin kızın Araplara satılanlardan sadece biriydi.
Aklındaysa Nenanne dediği kişinin sözleriyle ve yaşadığı anıların hayaliyle Filistin'li bir adamın dördüncü karısı arasında kalıp orayada suların sultanın namıyla saraya uzanan hikayesini anlatıyor
Kitabı okurken gerçekten çok zorlandığım yerler oldu. Her dönem ve her zaman ne olursa olsun en zor kaderi malesef kadınlarımız yaşamak zorunda kalıyor.
Kitabın en can yakıcı yeri, kız çocuklarının “fedakârlık” adı altında satılması. Yokluk, kıtlık, savaş ve sömürge yönetiminin ince hesapları arasında, geride kalan doysun diye Filistin’e, Ürdün’e gönderilen kızlar… Küçük kuşlar gibi avlanan, babalarının eliyle teslim edilen kızlar… Hayalleriyle birlikte unutulan çocuklar.
Kitap, “satılan kızlar” meselesini tek başına bir trajedi gibi sunmuyor. Tam tersine, bunun nasıl bir düzen hâline geldiğini gösteriyor. Filistin’e, Ürdün’e gönderilen kızlar yalnızca bedenlerini değil, kimliklerini de kaybediyor. Gittikleri yerde ne çocuk kalabiliyorlar ne de ait oldukları yere dönebiliyorlar
Ve belki de en ağır gerçek şu: Bu kızlar kaybolmuyor. Unutturuluyor.
İsimleri yok, mezarları yok, hikâyeleri yarım bırakılıyor. Geriye kalanlar ise “olan oldu” diyerek hayatına devam ediyor.
Gözlerimde yaşla kapattım kitabı...
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.