Şermin Yaşar'ın okuduğum ikinci kitabıydı. İlk kitabından sonra bu kitabı elime geçse, yazarın adını görmeden okusam yine Şermin Yaşar'a ait olduğunu bilirmişim. Okurken 'yaprak döker bir yanımız, bir yanımız baharbahçe' sözünün en çok yaprak dökme hissini dibinin sıyırıyorsunuz. Okudukça insanın içinde ukte kalan, yarım kalmışlıkları öyle güzel ifadelerle sanki senin içindeymiş gibi veriyor ki insan bunları duyduğuna, gördüğüne mutlu oluyor. Bu his mutlu ediyor.
Hikayemizdeki Selime teyze'nin yaşlılığı, yaşlanırken yalnızlığını çevremizde gördüğümüz hayatlardan pay vererek anımsayınca ne kadar da yaralayıcı, can sıkıcı bir durum olduğunu fark ediyoruz. Selime teyzenin yaşlılığı, laf söylemesi, söylenmesi o kadar gerçekçi yaşanıyor ki okurken sanki çevremizdeymiş gibi geliyor. Çocuklarının vefasızlığı ama onların da içinde yaşadığı durumlarda bazen onlara hak vermeye kaysa da düşüncelerimiz yine de yüreğimiz Selime teyzenin sitemlerinden yana kalıyor.
Ana karakterimiz Meltem'in de anne babasız büyümüş olması, anne babasının onu terketmesinden yarım kalmışlıklara, hiçbir mutluluğu ve hüznü tam olarak yaşayamamış olmasından ötürü dünyanın adaletsizlğine insanın sitem edesi geliyor.
Tek eleştiri noktam kitabın finaline yönelik. Bir tık eksik kalmış hissettim. Bize bırakmış belki ama bu kadar kapalı, ipuçuz olmamalıydı diyedüşünüyorum.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.