Gül Diliyle Konuşan Kitap
Malumunuzdur ki gül edebiyatta en sık kullanılan sembollerdendir. Bu yalın haliyle pek çok şiire veya metne milyonlarca kez konu olmuştur. Fakat 
Ömer Lütfi Mete , gül kelimesine “ce” ekini koyarak bu nazenin kelimenin büyüsünü arttırmıştır. Burda “ce” eki kitabın bize sunacağını şöyle anlatır: elinizdeki şiir kitabı “güle aittir, gülden yapılmıştır ve dâhi gül lisanıyla konuşur sizinle”. Fakat bu, kitabın sadece aşk bahsinden ibaret olduğunu düşündürmesin size.
Gülce öyle güzel üç bölüme ayrılmış ki hepsi tam tamına ismi ile müsemmadır; Leyla Bahsi, Dünya Bahsi, Mevla Bahsi. İsimlerden de hissettiğiniz üzere tasavvufi ve sorgulayıcı boyutu yüksek bir şiir kitabıdır. Bazen elinizde gül kokulu bir düş, bazen gül tenli bir yâr, bazen gülden bir ayna veya gülün dikenini tutar gibi geçirir sizi satırlardan.
Kitaba adını veren ”Gülce” şiiri kitabın tacı gibidir:
Ateşten
Kalleşten
Mızrakla gürzden
Dabbetülarz’dan
Deccal’den, yedi düvelden
Korku nedir bilmeyen ben
Tir tir titriyorum Gülce’den”
Böylece başlıyor Leyla bahsi, yani dünyevi aşk bahsi.. “Gülcesini bulmayan Hızır’a kavuşamaz, Gülce’den bir yudum alan ömrünce iflah olmaz dedirtiyor dizeler. Gülce sarhoşluğu, Gülce çakılması tüm satırlar… Yüreğinizde bir yer bağırmadan erir gibi olacak Gülce şiiri bittiğinde. Korkulu bir hüzünde durup kalacaksınız.
Sonrasında Dünya Bahsi’ne geçiyor şair. Burda sosyolojik tespitler, sert toplumsal ve siyasi eleştiriler var. Velhasılı dünya çarkının dişlilerine değen pek çok dize, kafiyenin en güzel halleriyle karşımızda:
Sahte tanrıları ısırmak diş diş
Sataşmak atasına, amcasına
Ne tatlı bir savaş, ne kutsal bir iş
Saldırmak kapısına, bacasına
Karısına, kocasına
Cahiline, hocasına
Son tahlilde Mevla Bahsiyle bitiriyor Ömer Lütfi Mete kitabı. Yani şiirin özüne, şiirin izin haddine vardırıyor dizelerini; Hâkka çıkarıyor tüm yolları:
Allah’ım bu ne kulluk el üstünde
Dağlardan aşırır tel tel üstünde
Bir şahım var yedi düvel üstünde
Lütfi’yle uslandım
Müjdeler olsun
Tapşırma tekniğini de yukardaki dizelerde hakkıyla kullanıyor şair. Tıpkı Gülce ‘nin tamamında kafiyelerle, söz sanatlarıyla dans etmesi gibi:
Dinle neyim
Kalbimi dinle neyim
Bu kıyamette sen sûr
Ben ölüm dinleneyim
Bir ilahide mahsur
Garipten dinleneyim
Kitap adına ve amacına en uygun şiirle bitiyor:
Aşk olsun diye kül olduk
Çalımız bir, çıramız bir
Aşk olsun diye gül olduk
Öncemiz bir sonramız bir
Aşk olsun diye var olduk
Aşk olsun diye yâr olduk
Aşk İle, Ya Allah..
Ömer Lütfi Mete , gül kelimesine “ce” ekini koyarak bu nazenin kelimenin büyüsünü arttırmıştır. Burda “ce” eki kitabın bize sunacağını şöyle anlatır: elinizdeki şiir kitabı “güle aittir, gülden yapılmıştır ve dâhi gül lisanıyla konuşur sizinle”. Fakat bu, kitabın sadece aşk bahsinden ibaret olduğunu düşündürmesin size.
Gülce öyle güzel üç bölüme ayrılmış ki hepsi tam tamına ismi ile müsemmadır; Leyla Bahsi, Dünya Bahsi, Mevla Bahsi. İsimlerden de hissettiğiniz üzere tasavvufi ve sorgulayıcı boyutu yüksek bir şiir kitabıdır. Bazen elinizde gül kokulu bir düş, bazen gül tenli bir yâr, bazen gülden bir ayna veya gülün dikenini tutar gibi geçirir sizi satırlardan.
Kitaba adını veren ”Gülce” şiiri kitabın tacı gibidir:
Ateşten
Kalleşten
Mızrakla gürzden
Dabbetülarz’dan
Deccal’den, yedi düvelden
Korku nedir bilmeyen ben
Tir tir titriyorum Gülce’den”
Böylece başlıyor Leyla bahsi, yani dünyevi aşk bahsi.. “Gülcesini bulmayan Hızır’a kavuşamaz, Gülce’den bir yudum alan ömrünce iflah olmaz dedirtiyor dizeler. Gülce sarhoşluğu, Gülce çakılması tüm satırlar… Yüreğinizde bir yer bağırmadan erir gibi olacak Gülce şiiri bittiğinde. Korkulu bir hüzünde durup kalacaksınız.
Sonrasında Dünya Bahsi’ne geçiyor şair. Burda sosyolojik tespitler, sert toplumsal ve siyasi eleştiriler var. Velhasılı dünya çarkının dişlilerine değen pek çok dize, kafiyenin en güzel halleriyle karşımızda:
Sahte tanrıları ısırmak diş diş
Sataşmak atasına, amcasına
Ne tatlı bir savaş, ne kutsal bir iş
Saldırmak kapısına, bacasına
Karısına, kocasına
Cahiline, hocasına
Son tahlilde Mevla Bahsiyle bitiriyor Ömer Lütfi Mete kitabı. Yani şiirin özüne, şiirin izin haddine vardırıyor dizelerini; Hâkka çıkarıyor tüm yolları:
Allah’ım bu ne kulluk el üstünde
Dağlardan aşırır tel tel üstünde
Bir şahım var yedi düvel üstünde
Lütfi’yle uslandım
Müjdeler olsun
Tapşırma tekniğini de yukardaki dizelerde hakkıyla kullanıyor şair. Tıpkı Gülce ‘nin tamamında kafiyelerle, söz sanatlarıyla dans etmesi gibi:
Dinle neyim
Kalbimi dinle neyim
Bu kıyamette sen sûr
Ben ölüm dinleneyim
Bir ilahide mahsur
Garipten dinleneyim
Kitap adına ve amacına en uygun şiirle bitiyor:
Aşk olsun diye kül olduk
Çalımız bir, çıramız bir
Aşk olsun diye gül olduk
Öncemiz bir sonramız bir
Aşk olsun diye var olduk
Aşk olsun diye yâr olduk
Aşk İle, Ya Allah..
··
383 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
