Batan Güneş’i okurken şunu hissettim: Savaş bitmiş olabilir ama bazı insanlar için asıl yıkım ondan sonra başlıyor. Kitap, tam olarak bu hâli anlatıyor. Öyle büyük bir acı yok belki ama daha çok içten içe çöken bir hayat var.
Bir zamanlar iyi şartlarda yaşayan bir ailenin, her şeyini kaybettikten sonra tutunmaya çalışmasını okuyoruz. Ev değişiyor, düzen bozuluyor, ama asıl değişen insanların iç dünyası. Herkes kendi sessizliğine çekilmiş gibi. Savaştan dönen erkek kardeş ise bu dağılmanın en net hâli; hayata karşı yorgun, umutsuz ve ne yapacağını bilmez bir durumda.
Kazuko’yu ayrı bir yere koyuyorum. Çünkü o, olan bitene rağmen “tamam, her şey bitti” demiyor. Annesinin hastalığına, ailenin dağılmasına, geçmişin yavaş yavaş silinmesine tanık olurken; kendi duygularını ve kendi yolunu ciddiye almaya çalışıyor. Toplumun ondan beklediği hayatla, içinden gelenler arasında sıkışıp kalıyor ama yine de vazgeçmiyor.
Bu kitap bana şunu hissettirdi: İnsan bazen her şeyini kaybedebilir ama yine de içinde küçük bir “başlayabilirim” duygusu kalır. Batan Güneş tam olarak bu duygunun kitabı. Hüzünlü, sakin ve çok gerçek. Okuyup bitirdikten sonra bir süre sessiz kalmak istiyorsun
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.