Kamburu bitirdiğimde bir süre elimden bırakamadım. Sanki biriyle çok derin ve zor bir dertleşmeden çıkmış gibi hissettim. Aslında ne kadar normal dediğimiz hayatlar yaşadığımızı her gün yaptığımız sıradan hareketlerin yani yürümenin nefes almanın birine sarılmanın aslında ne kadar büyük bir lütuf olduğunu gözüme sokmadan sakince hatırlattı bana. Shakanın dünyası başta biraz uzak gelse de onun o yalnızlığı ve bir yerlere ait olma çabası bana çok tanıdık geldi. Bir anne olarak onun hayata tutunma biçimini ve o hüzünlü ama dik duruşunu içimde bir yerlerde hissettim. Kitap bittiğinde zihnimde kalan şey sadece bir hikaye değil her şeye rağmen var olmanın o sessiz ama güçlü duygusu oldu. Hayatıma biraz daha şükürle biraz daha anlayışla bakmamı sağladı.
·
131 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.