Ayşe Erbulak’ın Aile Cinayetleri, yazarın okuduğum ikinci kitabı. Ne yazık ki roman bittiğinde yine aynı hayal kırıklığını yaşadım. Kurgu, polisiye olmaya çalışıyor ama tam anlamıyla oturmuyor. Polisiye iddiası kısa sürede geri plana düşüyor ve metin, aile üzerinden yürütülen bir toplum sorgusuna dönüşüyor. Bu sorgu ise çoğu yerde didaktik bir söyleme yaslanıyor.
“Kadın kırmızı kurdele bağlayınca baba evine dönemez” cümlesi, neredeyse kurgunun temeli hâline getirilmiş. Çocukları için her türlü şiddeti kabullenen kadın profiline bir de cinayet eklenerek roman inşa edilmiş. Konu elbette tanıdık; zaten mesele konunun kendisi değil, nasıl işlendiğidir. Özgünlük tam da burada ortaya çıkar. Ancak kitap bu noktada tıkanıyor.
Aynı fikir etrafında dönen cümleler sürekli tekrar ediliyor: İyi okulda okumuş olmak, dereceyle üniversiteye girmek, kıyafetlerini elle düzeltmek, ütü yapmamak… Bunlar bir romanda kaç kez vurgulanabilir? Olaylar sürekli açıklanarak anlatıldıkça insan ister istemez “Bu kaçıncı tekrar?” diye soruyor. Gösterme yerine anlatmanın bu kadar baskın olduğu bir metinde tempo da gerilim de kayboluyor.
Acemi bir polisiye anlatımı gerçekten hiç çekilmiyor. Üstelik bu kurgu neden klasik bir polisiye dilinde yazılmadı, anlamak zor. İki polisiye terim, birkaç yabancı film sahnesine gönderme yaparak tür inşa edilemez. Polisiye, atmosfer, teknik ve disiplin ister.
Ve yine söyleyeceğim, her zaman söylediğim gibi: Editörler ne iş yapar?
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.