Millet Samatya Vatan metronun karşısı THY’nin üstü
Spoiler ve karmaşa içermektedir.
Ben genel olarak çocuklar ağzından yazılmış hikayeleri severim çünkü hayal güçlerine biraz da olsa dokunabilme fırsatı verirler. Vatan Millet Samatya kitabı iki farklı çocuğun, Melek ve İnci’nin (Melek İnci’nin annesi) üzerinden üç farklı zaman diliminde geçiyor. Kitap Seray Şahiner’in okuduğum ilk kitabı. İkisini yakın zamanda okuduğum için Sinem Sal’ın Mihrap ve Elena Ferrante’nin Benim olağanüstü akıllı arkadaşım kitaplarıyla benzer yanlar taşıdığını hissettim. Sadece Vatan Millet Samatya ikisine göre çok daha sert. Bunun nedeni sanırım bizim toplumumuzun en karanlık, en ücra, en iğrenç noktalarına kadar iniyor. Bir çocuk ağzından ben bunları dinlerken tüylerim diken diken olsa da iki saniye sonra kitapta oluşan komik bir durum ve ya tam tersi komik bir durumdan sonraki ağır bir durum kitap içerisinde istemsiz bir dengesizlik unsuru oluşturmuş. Melek karakterinin 6 yaşından başlıyor hikayenin ilk bölümü, ikinci bölümü ise artık lise çağına geldiği dönemden devam ediyor. Sonra kitap buradan bir anda İnci hikayesine geçiyor. İnci’nin Melek’in kızı olduğunu anlamam biraz uzun sürdü açıkçası neden Melek’in küçüklüğüne gittik ki dedim hatta.
Birinci bölümde ana kötü karakterimiz Melek’in annesi iken, ikinci bölümde İnci’nin babası oluveriyor ki bu hikayenin en büyük yananı benim görüşüme göre zaten akıl kaybının sınırlarında dolaşan Melek oluyor.
Kitapta karakter gelişimleri bence biraz havada kalmış durumda. Hatta karakter gelişimini görebildiğimiz tek karakter olan İnci’nin babası benim düşünceme göre çünkü kıskançlık, şampuan gibi tetikleyici unsurlardan bahsediliyor. Hatta İnci bölümü babanın rahatsız edici davranışları etrafında şekilleniyor hep. Hikaye içerisinde hep bir kötülük var ve bu kötülükler arasında insan istemsiz bir nefes alma ihtiyacı duyuyor tam alacağım derken yeni bir kötülükle karşılaşıyoruz.
Seray Şahiner’in yazımı cümle kuruşu gerçekten güzel ama kurguda oluşan boşluklar nedeni ile bu romandan çok bir anlatı haline gelmiş bunun da sonucu olarak kitap sonuna kadar merak ettirip sonunda bir kocaman bir ‘’Eeee ne oldu şimdi’’ boşluğuna bırakıveriyor okuyucuyu.
Ben bu kitabı özellikle taciz ya da anne baba travması olan insanlara öneremem, bunun en büyük sebebi de bu travmaları aşırı derecede kaşıyabilecek olmasıdır.
Yorumumu kitabın beni en vuran ve iki çocuğu birbirine bağlayan cümlesi ile bitirmek istiyorum;
Allah’ım, çocuklar da insan mı?
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.