Vakıf hakkında konuşurken tüm seriyi değil, özellikle ilk kitabı düşünerek yazıyorum. Asimov’un kurduğu fikir dünyası gerçekten etkileyici; koca bir galaksiyi matematiksel bir öngörüyle açıklama fikri başlı başına hayranlık uyandırıyor.
Ama okurken şunu fark ettim: Bu kitapta karakterlerden çok fikirler yaşıyor. Hikâye, olay ve duygu değil; düşünce ve sistem üzerine kurulu. Bu da yer yer mesafe hissettirdi. Sanki bir roman değil de, çok iyi kurgulanmış bir gelecek tarihi okuyormuşum gibi geldi.
Yine de ortaya koyduğu vizyon, dönemine göre inanılmaz. İlk kitabı, bilimkurgunun neden “fikir edebiyatı” olabildiğini çok net gösteriyor.