Bir hafta gibi bir zaman diliminde okuduğum bu kitap bende kitabı sanki aylardır okuyormuşum hissiyatı bıraktı. Sanıyorum ki bu hissiyat, asıl anlatılmak istenen konunun çokça dışına çıkıp gereksiz ayrıntılarla okuru boğmasından kaynaklanıyor. Yani en azından bu benim için böyleydi.
Scout gibi heyecanlı, meraklı bir çocuğun bakış açısından bizlere yansıyan bu kitapta hoşuma giden detaylar da oldu elbette. O çocuksu hissin, merakın eleştirinin, yetişkinlerin hayatında mana bulamayışın izleri beni yetişkinlik hislerinden zaman zaman çıkardı ve biraz üzülmeme sebep oldu.
Kitabın benim için en can alıcı ve heyecan uyandıran 3 kısmı oldu;
1. Öcü Radley, çocukların buna dair hep merak, ilgi ve onu görmeye dair verdikleri çaba. (Ve şaşırtıcı Mutlu son)
2. Mahkeme süreci
3. -Kitabın sonuna doğru Scout'un jambon kıyafeti (:D) içindeyken yaşanan o boğuşma..
Bu üç kısım dışındaki tüm detaylar ne yazık ki kitaptan çıkıp boğazıma sarıldı sanki..
Bu arada Bayan Maudie gibi komşulara ihtiyacımız var. Hele ki bir çocuk için daha büyük bir gereksinim. Çocuklarla aralarında ilişki de bana keyif veren detaylardan biri oldu.
Kitapta asıl verilen mesaj ve Atticus'un kendi vicdanını rehber bilen tüm çabası takdire şayan. Ve fakat kitabın sayfalarının aralarına sıkıştırılmış ve zorla görünen parçalar gibi geri plana atıldığı için bu manzara kitaba dair beklentimi ne yazık ki karşılamadı.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.