10/10
Neden?
…
Kitabın son sayfasında “ Beni ağlama hakkından yoksun bıraktılar.” yazıyor. Kitap o sızıyı veriyor ama ağlayamıyorsunuz bile. Çünkü anlamlandırılamıyor. Sadece Neden diyorsun.
Yazar’ın romanı klasik romanlardan ayrılıyor diye düşünüyorum. İlk sayfasından beri, Diana adındaki kız çocuğunun etrafındaki bir çok kişinin dilinden, tanık ifadesini andıran iç sesler okuyoruz. Asıl tanıklar hariç…
Bir çocuğun en yakınları tarafından (!) yaşadığı sorunları okuyoruz ama kafamızda bir çok cevapsız soruyla,
öyle üstü kapalı ki…
Diana’nın iç sesini hiç duymadık mesela. İşte buna ağlayabiliriz. İstismara uğrayan çocukların sesini de, ifadesini de duymuyoruz. İşte en çok buna ağlayabiliriz.
Bu ayrıntı edebi yönden çok anlamlıydı. Belki benim yaptığım tahlil dışında ne çıkarımlar vardır ödül almış bir kitap olduğuna göre. Akıcılığına bayıldım. Genel anlamda anlatıyı çok beğendim.
Çocuk istismarı, dünya kamuoyu önünde yürekleri yakacak trajedik olaylarla gündemde. Bir çocuğun canını yakacak herhangi bir şeyi bile düşünürken başımıza ağrılar giriyor, bütün bunları kaldıramamış bir bünye ile bu kitabı okudum. Ve resmen daha kötü şeyler duymanın verdiği ruh ile kitap hafif kaldı. Bir çocuğa üzülürken, daha kötüsünü yaşamadı diye sevinmek mi?
Sosyolojik açıdan bakıldığında, ciddi bir sorun bu.
Olay ve duyguları puanlar hale geldik. Keşke hiçbir çocuğun canı yanmasa, kimse bir çocuğa kıyacak kadar şeytanlaşmış olmasa.
#sakar #metisyayınları #alexandreseurat #epstein
#bookstagrammer
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.