Aydınlıktı, oysa şimdi karanlık. Buradaydım, oysa şimdi gidiyorum.
Syf 74
Ölüm korkusu kendini en çok ona yaklaştığında belli ediyor olsa gerek Yaşamaya duyduğumuz özlemi en çok ona yaklaştığımızda duyumsuyoruz. Fakat bazen elden gelen tek şey özlemek, elimizden gelse onu da yapmayacağız. Ve sorgulamaya başlamak için çok da geç sayılmaz. Hayat üzerine Düşündükçe yanlış giden şeyleri bulmak kolaylaşırken acı katlanarak artıyor. Ve o sona yürüyoruz tüm yanlışlarımızla beraber.
Kitabı benim için etkileyici kılan son satırlarıydı. Ölürken hayatımızda tamamen yanlış olmayan bir şey bulma umuduyla çektiğimiz acı katlanır. Katlanır ve o şeyi bulduğumuz zaman tüm yanlışlara rağmen o doğru şey bizi ölüme taşıyabilir.
Ölüm nerede? Ölümün yerine ışık vardı. “Demek buymuş!” Dedi birden yüksek sesle. “Ne büyük bir sevinç!”
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.