Kitaplara geri döndüm
Amok Koşucusu
Bu kitap hakkında yazdıklarım bir yorumdan çok, kitabın bende bıraktığı hisler gibi oldu.
Uzun zamandır kitap okuyamıyordum. Hayatımdaki hengame, koşuşturma, dersler, sınavlar derken okuyamadım. Ama bunların hepsi şimdi bana birer bahane gibi geliyor. Kısacası okuma gücünü şimdi kendimde buldum.
Kitap kitapliğımda durarak uzun zamandır beni etkilemeyi beklemiş.
Uzun zamn sonra ilk okuduğum kitap bu iken etkilenmemek nasıl mümkün olur?
Spoiler
Kitabın adı olsun, ön kapağı olsun okurken beni bu kadar etkiliyecğini hiç belli etmemişdi . Ama Stefan Zweig, karakterlerin yaşadığı hisleri okuyucuya geçirmek için adeta yemin etmiş.
Kitapta fark ettiğim bir şey, hiçbir insan adının geçmemiş olmasıydı. Bunu ancak kitabı bitirip ön kapagı ile bakıştığımda fark ettim.
Bu hayatta en çok korktuğum şeylerden biri kan, yara ve cansız beden olabilir. Bu yüzden Allah vergisi bir beynim olsa bile asla doktor olamam. Bu kitaptaki baş karakter ise, kendi hayatını derinden etkileyen büyük bir olayı anlatan bir doktor. Galiba bu doktoru ilk kez, benim gibi kandan, yaradan ve ölüm tehlikesinden korkan biri haline getiren bu olay olmayı başarmış.
Kitap asla anlatılmaz, okunur.
Final ise beni şaşırtmadı. Baş karakterin dediği gibi:
“Nasıl oluyor da ertesi sabah bir uykudan uyanabiliyor, dişlerini fırçalayabiliyor ve bir kravat takabiliyor? O nefes uğruna çabaladığım, mücadele ettiğim, ruhumun bütün güçleriyle tutunmak istediğim o ilk insan… elimden kayıp giderken…”
Bu satırlar benim de sorguladığım duygular. Büyük bir kayıp yaşamış bir insan nasıl kendi hayatına dönüp normal yaşamını sürdürebilir? Bu, onun daha güçlü olduğunu mu gösterir, yoksa daha az acı çektiğini mi?
Tam aksine, bu acıya dayanamamışsa; bu, acıyı ve kaybını daha ciddiye aldığını mı gösterir, yoksa manevi olarak daha zayıf olduğunu mu?
Bunları sorgulayan baş karakterin yaşamına devam edemeyeceğini anlamıştım. Nitekim etmedi, edemedi.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.