Zweig bu kitapta insanın en huzursuz edici ve karanlık taraflarına odaklanmış. Kitabı bitirdiğimde hissettiğim o yoğun rahatsızlığın sebebi, karakterin 'yalnızlık' maskesini bir kalkan olarak kullanıp aslında sadece kendi varlığını kanıtlama ve görülme peşinde olmasıydı. Elindeki imkanları şifa olmak için kullanabilecekken; o, sırf kendini var hissetmek adına bu masumiyeti kendi arzuları için kirletmeyi seçiyor. Zweig bize, bir insanın 'var olma' sancısının, başkalarının hayatını hiçe sayarak nasıl yozlaşmış bir güce dönüşebileceğini gösteriyor. Bu öykü; vicdanın sustuğu ve varlık ispatının istismara dönüştüğü o mide bulandırıcı noktayı tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyor.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.