“insanlığımı yitirirken”
insanlığımı yitirirken’i okurken bir hikâye okumadım, sanki bir insanın içinin en karanlık odalarına izinsiz girmiş gibi oldum. osamu dazai, topluma uyum sağlayamayan birinin çırpınışını anlatmıyor sadece aslında “normal” olamamanın ne kadar ağır bir yük olduğunu yüzüme vuruyor. ana karakter gülümsüyor, şaka yapıyor, insanları güldürüyor ama içten içe çöküyor. ve ben şunu fark ettim bazen en çok gülen insanlar en derin yaraları taşıyor.
kitap boyunca onun maskelerini izliyoruz. herkese farklı bir yüz, herkese farklı bir rol. sevilmek için, dışlanmamak için, “tuhaf” görünmemek için sürekli kendini saklıyor. ama saklandıkça yok oluyor. insanlığını bir anda kaybetmiyor; küçük küçük siliyor kendini. işte kitabın en vurucu yanı bu: insan bazen yaşamak için kendinden vazgeçiyor.
en acı tarafı ise toplumun buna hiç şaşırmaması. kimse onun çöküşünü fark etmiyor çünkü o “uyumlu”, “komik”, “zararsız”. kitap bana şunu düşündürdü: toplum sorunlu olanı iyileştirmek yerine, sessiz kalanı ödüllendiriyor. acı çeken değil, uyum sağlayan makbul.
okurken sık sık kendime sordum: ben de zaman zaman olduğum gibi davranmak yerine insanlar beni kabul etsin diye kendimden ne kadar ödün verdim? kaç kere güçlü göründüm ama içimde darmadağındım?
“insanlığımı yitirirken” bana şunu öğretti: insanı en çok yaralayan şey kötülük değil bazen — anlaşılmamaktır. ait olamamak, kendin olamamak, sürekli rol yapmak.
bu kitap karamsar ama gerçek. rahatsız ediyor ama dürüst.
ve bence asıl gücü de burada.
·
10 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.