Entellektüel Sandık, Narsist Çıktıİnsan ve Hayat
Turganyev’in 1856 yılında yayımlanan ilk romanı Rudin, Rus edebiyatının o dönemdeki toplumsal sancılarını ve entelektüel krizlerini anlamak için eşsiz bir başyapıttır. Roman, hem estetik diliyle hem de karakter analizlerindeki derinliğiyle övgüyü sonuna kadar hak eder. Ancak Rudin’i okurken, yazarın ustalığının ardında yatan o karanlık ve bencil karakteri de doğru analiz etmek gerekir.
Entelektüel kapasitesi ve sözlerini ifade ediş biçimi ile Rudin, ilk bakışta hayranlık uyandıran bir karakterdir. Felsefi derinliği ve idealleriyle girdiği her ortamı aydınlatır, “iyi ki yanımızda”, “iyi ki aramızda“ hissi yaratır. Okuyucu olarak biz de tıpkı kitaptaki karakterler gibi onun enerjisine kapılırız. Ancak Rudin’in sevdiğini söylediği kadına karşı gösterdiği eylemsizlik ve dolayısıyla da onun duygularını sömürmesi… İşte burası, Rudin’in o parıltılı imajının çöktüğü yerdir. Rudin’in "kötü kalpli" olduğunu söylemek belki ağır kaçabilir ama “ne kadar iyi, başarılı, entellektüel” olursa olsun onun derin bir bencillik ve duygusal bir narsisizm içinde hapsolduğu da gerçektir.
Rudin, etrafındaki insanların (özellikle de ona aşık olan Natalya’nın) hayranlığıyla beslenir. İnsanları kendine aşık eder, onlara umut verir ancak iş sorumluluk almaya veya gerçek bir fedakarlık yapmaya geldiğinde hızla geri çekilir. Natalya ona o kadar aşıktır ki her şeyi geride bırakıp onunla kaçmaya hazır olduğunda, Rudin'in verdiği "Ailen beni istemiyorsa kaderimize boyun eğmeliyiz" cevabı aslında asil bir teslimiyet değil, sorumluluktan kaçan bir kalbin soğukluğudur. O, sevmekten çok sevilmenin yarattığı güçle ilgilenir. Roman, söylenenlerin eyleme dökülmediği sürece ne kadar yıkıcı ve boş olabileceğini tokat gibi yüzümüze çarpar.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.