Yaşamak İncelemesi
Yu Hua’nın Yaşamak adlı eseri, insanın ruhuna saplanan kıymıklar gibi; acıtıyor, sızlatıyor ama bir yandan da orada olduğunu hissettirerek "canlı" olduğunuzu hatırlatıyor. Kapağını kapattığınızda odadaki sessizliğin bile ağırlaştığını, kalbinizin üzerinde fiziksel bir baskı oluştuğunu hissedeceksiniz. Bu kitap, sadece bir adamın başından geçen talihsizliklerin kronolojisi değil; aksine, insanın kadere, zamana ve kayıplara karşı verdiği o sessiz, vakur ve tüyler ürpertici direncin öyküsü. Yazar, kelimeleri o kadar sade ve gösterişsiz kullanıyor ki, anlatılan trajedinin büyüklüğü bu sadeliğin içinde daha da devleşiyor. Sanki Yu Hua bağırmadan çığlık atıyor ve o sessiz çığlık, okuyucunun içinde yankılanıp duruyor.
Fugui’nin hikâyesine tanıklık ederken, aslında bir insanın hayatının nasıl yavaş yavaş eksildiğini, tıpkı sonbaharda yapraklarını tek tek döken ulu bir ağaç gibi nasıl çıplak kaldığını izliyorsunuz. Ancak bu çıplaklıkta, acınası bir halden ziyade hayranlık uyandırıcı bir güç var. Fugui, başına gelen her felaketten sonra hayata küsmek ya da vazgeçmek yerine, yaşamın o en yalın, en saf haline tutunuyor. Onun bu hali, modern insanın "anlam arayışı" süslü cümlelerini yerle bir ediyor. Çünkü bu kitap bize yaşamın, başarılarla ya da mutluluk hedefleriyle değil; sadece nefes alıp vermekle, toprağa basmakla ve gün batımını izlemekle ilgili o ilkel gücünü hatırlatıyor. Okurken boğazınızda düğümlenen o yumruyu yutkunmakta zorlanacak, bazen kitabı göğsünüze bastırıp bir süre tavanı izleme ihtiyacı duyacaksınız.
Kitabın en vurucu yanı, acıyı ajite etmeden, onu hayatın su içmek ya da uyumak kadar doğal bir parçası olarak sunması. Karakterlerin yaşadığı her kayıp, okuyucunun kendi hayatındaki sevdiklerine daha sıkı sarılmasına neden oluyor. Sayfalar arasında ilerlerken, kendi dertlerinizin ne kadar küçük kaldığını, "yaşıyor olmanın" başlı başına ne büyük bir mucize ve aynı zamanda ne ağır bir sorumluluk olduğunu fark ediyorsunuz. Yazarın ustalığı tam da burada gizli; sizi ağlatmak için çabalamıyor, sadece gerçeği tüm çıplaklığıyla önünüze koyuyor ve siz o gerçeğin ağırlığı altında ezilirken gözyaşlarınıza engel olamıyorsunuz.
Sonuç olarak Yaşamak, bittiğinde sizi başladığınız kişi olarak bırakmayan eserlerden. İçinizde tarifsiz bir hüzünle karışık, garip bir huzur bırakıyor. Hayatın ne kadar acımasız olabileceğini gösterirken, insanın ne kadar dayanıklı olabileceğini de kanıtlıyor. Bu romanı okumak, fırtınalı bir denizin ortasında tek başına kalmış bir sandalda, her şeye rağmen kürek çekmeye devam etmek gibi. Yorgun, hırpalanmış ama hala umutlu. Eğer kalbinizin derinliklerine dokunacak, sizi sarsıp kendinize getirecek ve uzun süre etkisinden çıkamayacağınız bir yolculuğa hazırsanız, Fugui’nin hikâyesi sizi bekliyor. Sadece bir kitap okumayacaksınız, bir ömre sığan o koca yükü omuzlarınızda hissedeceksiniz.
··
167 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.