Serinin ikinci halkası olan "Uyku Büyüsü", aslında bir devam kitabının nasıl olması gerektiğine dair harika bir ders veriyor:
İlk kitaptaki dünyayı genişletiyor, karakterleri derinleştiriyor ve biz okurlara çok daha yoğun bir atmosfer sunuyor.
Bana göre bu kitabın en başarılı olduğu nokta, kitabı okurken yaş gözetmeksizin çocuk kitabı gibi görünmesine rağmen verdiği merak hissi ve yaşadıklarının bende uyandırdığı samimiyet.
İlk kitaptaki cıvıl cıvıl bahar ve yaz havası yerini kışın sessizliğine, karın beyazlığına ve "dinlenme" ihtiyacına bırakıyor.
Yazar, kışı sadece bir hava durumu olarak değil, bir duygu durumu olarak işliyor (ki bu tarz ince nüanslara bayılıyorum.)
Kahramanımız Petronella’nın üzerinde ciddi bir sorumluluk var:
Doğa üzerinde bir yönetmen gibi bu düzeni yönetmek zorunda. Ancak olay örgüsü tam da burada ilgi çekici hale geliyor. Petronella ne kadar planlı olursa olsun, doğanın ve yaramaz elma cinlerinin kendi iradeleri vardır.Bu durum çocuk okuyuculara şu mesajı veriyor: Her şeyi kontrol edemezsin, bazen akışa bırakmalı ve yaratıcı çözümler bulmalısın.İlk kitapta Petronella ile ikizler (Lea ve Luis) arasında bir "tanıma ve kabullenme" süreci vardı. Uyku Büyüsü'nde ise bu ilişki tam bir suç ortaklığına ve gerçek bir dostluğa dönüşüyor.İkizler artık pasif gözlemciler değil; Petronella'nın büyülü dünyasının işleyişine (ve bazen bozulmasına) doğrudan dahil olan "yardımcı cadı/büyücü" adayları gibiler.
Bu, çocuk okuyucuların kendilerini hikayenin içine daha fazla ait hissetmelerini sağlıyor.
Kitap, hayvanların kış uykusu ve bitkilerin kış hazırlığı gibi biyolojik süreçleri "büyü" maskesi altında anlatıyor.
Bu, didaktik (öğretici) olmaktan uzak, tamamen hayal gücünü tetikleyen bir yöntem. Çocuklar bir yandan eğlenirken, bir yandan da ekosistemin nasıl hassas bir dengeye sahip olduğunu fark ediyorlar.
Farkındalık dolu çocuk kitapları bana göre eğlenceli rehber niteliğinde.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.