Orwell resmen "İnsanlık tarihinin en büyük trajedisini bir ahıra sığdırayım da görün" demiş.
Kitapta beni en çok çarpan noktalar şunlar oldu:
1. "Herkes Eşittir Ama Bazıları Daha Eşittir"
O meşhur cümle var ya... İşte hikayenin özeti bu. Başta her şey muazzam başlıyor. "Kırbaçlar atılsın, şekerler yasaklansın, hepimiz kardeşiz" falan filan... Ama güç ele geçince, o idealist domuzların nasıl yavaş yavaş "insanlaştığını" (ki bu kitapta en büyük hakaret aslında) görmek insanın canını sıkıyor.
2. Hafızasız Toplumun Dramı
Abi, en çok neye sinir oldum biliyor musun? O gariban hayvanların, kuralların değiştirildiğini fark edip de kendi hafızalarından şüphe etmelerine. Squealer denen o dalkavuk domuz çıkıp "Hayır, kural hep böyleydi" dediğinde, "Ulan acaba ben mi yanlış hatırlıyorum?" demeleri... Resmen gaslighting’in kitabını yazmışlar orada.
3. Boxer: Kalbimi Bıraktığım Yer
O beygir var ya, Boxer... "Daha çok çalışacağım" dedikçe içim parçalandı. Sadakatin suistimal edilmesini öyle bir anlatmış ki, sistemin çarkları arasında ezilen dürüst insanların dramını iliklerime kadar hissettim. Sonunda başına gelenler ise tam bir hayal kırıklığı, tam bir ihanet.
Sonuç Olarak Ne Düşünüyorum?
Bu kitap bana şunu öğretti: Devrim yapmak yetmiyor, o devrimi koruyacak uyanık kafalar lazım. Eğer sorgulamayı bırakırsan, bir bakmışsın dün savaştığın adamla bugün masada kadeh tokuşturuyorlar.
Kitabın son sahnesi zaten efsane: Domuzlarla insanlar aynı masada oturuyor ve dışarıdan bakan hayvanlar hangisi domuz, hangisi insan ayırt edemiyor. İşte o an "Hadi geçmiş olsun" dedim.
İyi okumalar herkese...
·
82 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.