Bir Hayatın Melankolik Anatomisi
Aziz Bey, hayatını müziğe, özellikle de tamburuna adamış bir adam. Ancak bu bağlılık ona bir zafer değil, derin bir yalnızlık getiriyor. Roman, Aziz Bey’in gençlik heyecanlarından yaşlılığın o tozlu, sessiz kuytularına kadar uzanan bir yıkım kronolojisi sunuyor. Geçgin, karakterini anlatırken büyük cümleler kurmak yerine, gündelik detayların içine gizlenmiş devasa acıları gösteriyor bize. Aziz Bey’in İstanbul’un arka sokaklarında, meyhanelerinde ve soğuk odalarında geçen hayatı, aslında hepimizin kaçtığı o "sıradan trajedi"nin bir yansıması.
Kitabın en vurucu yanı, pişmanlığın bir gölge gibi karakteri takip etmesi. Aziz Bey, sevdiği kadını, itibarını ve belki de en önemlisi kendi benliğini kaybederken; okur olarak biz de onunla birlikte o daralan koridorlarda yürüyoruz. Yazarın dili o kadar duru ama bir o kadar da ağır ki, kelimeler sanki üzerinize ince bir kar gibi yağıyor. Okurken sadece Aziz Bey’in değil, koca bir şehrin ve bir dönemin de yorgunluğunu hissediyorsunuz.
Bu eser, "başarı" hikayelerinden bıkanlar için gerçek bir sığınak. Çünkü hayat her zaman yukarı doğru tırmanan bir grafik değildir; bazen sadece aşağı inmeyi kabullenmektir. Aziz Bey’in hikayesi bize şunu hatırlatıyor: İnsan, en çok da kendi kurduğu hayallerin altında kalıyor. Geçgin, duyguları ajite etmeden, sadece olanı olduğu gibi—tüm çıplaklığı ve hüznüyle—önümüze koyarak bizi kalbimizden yakalıyor.
Sonuçta Aziz Bey Hadisesi, bir yenilginin ne kadar estetik ve insani olabileceğini kanıtlayan, bittiğinde uzun süre pencereden dışarı baktıran türden bir kitap.
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.