Bu kitap kolay bir kitap değil, bunu en baştan söylemek lazım. Okurken bazı yerlerde yoruldum, bazı yerlerde durup tekrar okudum. Ama tam da bu yüzden etkili oldu. Kültür Endüstrisi, bana eğlence dediğimiz şeyin ne kadar masum olup olmadığını sorgulattı. Film, müzik, dizi, hatta gündelik alışkanlıklar… Hepsinin nasıl bir sistemin parçası hâline geldiğini fark ettiriyor.
Adorno burada “kültür” dediğimiz şeyin artık kendiliğinden oluşmadığını söylüyor. Üretiliyor, paketleniyor ve bize sunuluyor. Biz de çoğu zaman sorgulamadan tüketiyoruz. Kitabı okurken en çok şu düşünce rahatsız etti beni: Eğlenirken bile yönlendiriliyor olabilir miyiz? Zevk sandığımız şeyler gerçekten bize mi ait?
Bu kitap neden okunmalı dersen; çünkü insanı konforlu yerinden kaldırıyor. İzlediğimiz, dinlediğimiz, sevdiğimiz şeylere bir adım geri çekilip bakmayı öğretiyor. Her şeyi reddetmek için değil, farkına varmak için. Adorno’nun dili yer yer ağır ama anlattığı mesele çok tanıdık: Alıştığımız şeylerin bizi nasıl şekillendirdiği.
Okuduktan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmuyor demek abartı olur ama şunu diyebilirim: Artık bazı şeyleri otomatik tüketemiyorum. Ve bence bu bile bir kitap için yeterince güçlü bir etki.
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.