Silo, insanlığın neden yeraltında yaşadığını unuttuğu bir dünyayı anlatıyor. Dışarısı zehirli, gökyüzü ölüm demek; içerisi ise kurallarla ayakta duran dev bir yapı. Ama asıl mesele mekân değil, bilginin kimde olduğu ve gerçeğin kimden saklandığı.
Kitap ilerledikçe anlıyoruz ki Silo sadece beton ve merdivenlerden oluşmuyor; korku, itaat ve suskunlukla örülmüş bir sistem. İnsanların en çok korktuğu şey dışarısı değil, soru sormak. Çünkü bu dünyada merak etmek bile bir suç.
Hugh Howey, klasik bir distopyadan daha fazlasını sunuyor. Hikâye yavaş yavaş açılıyor; her cevap yeni bir soru doğuruyor. Bu da okuru sürekli tetikte tutuyor. Karakterler çok “kahraman” değil, aksine fazlasıyla insan: korkan, şüphe eden, bazen susan… Bu yönüyle kitap gerçekçi bir karanlık taşıyor.
Silo bana şunu düşündürdü:
İnsanlar bazen hayatta kalmak için değil, bilmemek için yaşar. Çünkü gerçek her zaman özgürlük getirmez; bazen sadece yıkım getirir.
Atmosferi güçlü, fikri derin ve rahatsız edici derecede tanıdık bir kitap. Distopya sevenlerin değil, sistemi sorgulamayı sevenlerin kitabı.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.