İçimizdeki Drago
Hepimiz hayatımızın bir döneminde Drogo değil miyiz aslında? Kendi kalemize kendimizi hapsedip, dışarıda akıp giden hayata uzaktan bakmıyor muyuz? Güvenli sandığımız duvarların ardında, “henüz zamanı değil” diyerek umutlarımızı erteliyor; bir gün her şeyin anlam kazanacağına inanarak bekliyoruz. Oysa bekledikçe zaman akıp geçiyor.
Günler birbirine benzedikçe cesaret alışkanlığa dönüşüyor, hayaller sessizce yerini kabullenişe bırakıyor. Kale, bir süre sonra koruyan bir sığınak olmaktan çıkıp insanı hayattan ayıran bir sınır oluyor. Ve fark edilmeden, en büyük kayıp yaşanıyor: Yaşanabilecek bir hayat, yaşanmadan tüketiliyor. Tatar Çölü, bu yüzden Drogo’nun hikâyesi olmaktan çıkıp beklemeyi yaşam sanan herkesin içini acıtan sessiz çığlığı oluyor.
Hayatlarımızda Drogo olup o kalenin duvarları arasında solmak istemiyorsak o kapının eşiğinde oyalanmayı bırakıp dışarı o adımı atacağız. Başka çaresi yok.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.