CÖİ, klasik anlayıştan uzaklaşma çabasına girişen 7 öyküden oluşuyor. Yazın eleştirisi, anlaşılamamak, bireyin insanla ve toplumla ilişkisi gibi konular; metni oyuna dönüştürme anlayışıyla yer yer yoğunlaştırılarak, imgeyle süslenerek ve yine yer yer eleştirel dil kullanılarak işlenmiş. Kitabın genel anlamda klasik anlatımdan uzaklaşma çabasının net bir sonuca ulaşmasını arzu ederdim. Özellikle ilahi anlatıcının tercih edildiği öykülerde bu çabanın baltalandığını düşünüyorum. Zira uzun ve karışık kurguyu özetle aktarma zorunluluğuna itti. Yazar, bazı bölümlerde gösterdiği muzipliği kullanarak belki bundan sıyrılabilir, ilahi anlatıcıda bir deformasyon yaratarak öykünün ruhuna uygun hoş bir anlatım sergileyebilirdi. Aynı zamanda metni oyuna dönüştürme çabalarına bir yenisini ekleyebilirdi. Öykülerin postmodern sistemin gereklerini yerine getirmeye çalıştığı pek çok bölümü başarılı buldum. Fakat bu girişimlerden biri olan tanıdık isimlerin ya da onlara ait herhangi bir unsurun metinde açık biçimde yer almasının, öykülere popülist bir çehre verdiğini gözlemledim. Bunun yerine yine bazı bölümlerde örneğini gördüğüm yoğun olma çabası devreye girebilir, bu isimler ya da benzeri unsurlar metne yedirilebilirdi. Tabii buradaki kastım “Dilber Ay” gibi çok işlevsel isimler için değil. Bir anlamda, eğer açıkca kullanılacaksa en az bu kadar ederi olmalı, demek istiyorum. CÖİ, yenilik adına çaba sarf eden bir kitap. Geleneksel anlatımla bağını koparmayan ama ona da çok yakın durmayan bir dile, kurgu anlayışına sahip. Bazı yazarlar için şunu düşünürüm: Okur fırsat verirse daha güçlü bir ışık verebilir. Ali Yağan’a fırsat vermenizi öneririm.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.