Bir astrofizikçi; insanın dünyaya karşı merhametsizliğine, acımasızlığına ve dünyayı her an yok etmeye hazır nükleer silahlara sahip olmasına dayanamaz. Güneş’e bir sinyal gönderir. Dokuz yıl sonra, evrenin derinliklerinden bu sinyale aynı dili konuşan bir yanıt gelir. Ve o an, insanlığın deliliğinin ve kötülüğünün önüne geçmek, dünyayı uyumlu ve günahsız bir hâle getirmek adına uzaylılardan yardım ister.
“Üç Cisim” adı verilen bir oyun aracılığıyla, temas kurulan uzaylı medeniyetin (Trisolaris) kültürü ve inancı insanlığa yayılmaya çalışılır. Amaç, bu fikirleri yalnızca yüksek eğitimli aydınlar arasında değil, toplumun alt kesimlerine kadar ulaştırmaktır.
Peki ya bu uzaylı medeniyetin, Dünya gibi bir yere ihtiyacı varsa?
İnsanların kıymetini bilemediği mavi okyanuslar, yeşil ormanlar, her gün yeniden doğan güneşiyle Dünya, başka bir medeniyet için tam anlamıyla bir cennetse?
Ve tam iki yüz medeniyet, böyle bir gezegenin hayalini kuruyorsa?
Kendi medeniyetlerinin devamı için insanlığı yok etmeye hazırlanırlarsa, insanlığı nasıl bir tehlike beklerdi?
Belki de kıymetini bilemediğimiz, cennet gibi dünyamızı iyileştirmek için uğraşmalı ve uzayın derinliklerinde başka varlıklar arama fikrini yeniden sorgulamalıyız.
Çünkü ilahi bir nizam içinde tasarlanmış olan şeylerin dengesini bozmak, belki de en çok bize zarar verecektir, değil mi?
Kitap tavsiyemdir
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.