Pompei Düşü, Norbert Hanold adlı genç bir arkeoloğun hikâyesini anlatır. Norbert, bir kabartmada yer alan yürüyen kadın figüründen çok etkilenir ve bu figüre Gradiva adını verir. Zamanla Gradiva, Norbert’in rüyalarına girer ve onu Pompei’de, Vezüv Yanardağı patlamadan önce yaşayan bir kadın olarak görmeye başlar.
Bu rüyaların etkisiyle Norbert Pompei’ye gider. Orada Gradiva’ya çok benzeyen bir kadınla karşılaşır. Bu kadın Zoë Bertgang’dır ve Norbert’in çocukluk arkadaşıdır. Norbert başlangıçta Zoë’yi gerçek bir insan olarak değil, geçmişten gelen bir hayalet gibi algılar.
Zoë, Norbert’in hayal ile gerçek arasındaki karışıklığını fark eder ve ona sabırla yaklaşır. Zamanla Norbert, Gradiva’nın kendi zihninin bir ürünü olduğunu anlar. Böylece geçmişe ve hayallere olan saplantısından kurtularak gerçek hayata ve insan ilişkilerine yönelir.
Bir kabartmadaki kadın figürü olan Gradiva’ya duyduğu ilgi, onun gerçek insanlardan uzak durmasının bir sonucu gibi geliyor bana. Norbert için bu kadın bir aşktan çok, güvenli bir sığınak; çünkü hayaller insanı incitmiyor. Pompei yolculuğu aslında bir şehir gezisi değil, Norbert’in kendi zihninin içine yaptığı bir yolculuk. Zoë ortaya çıktığında hikâye gerçeklik kazanıyor ve Norbert’in hayalle gerçeği ayırmayı öğrenmesini izliyoruz.
Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey bir aşk hikâyesi değil, şu oldu: Geçmişi fazla kutsadığında, bugünü hayalet gibi yaşarsın. Pompei Düşü bana bunu sessizce ama kalıcı bir şekilde düşündürdü.
Gradiva: Bir Pompei DüşüWilhelm Hermann Jensen · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 20251,079 okunma
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.