Algernon’a Çiçekler aslında zekânın değil, insan olmanın ne demek olduğunun hikâyesi gibi geldi bana.. Kitabı okurken insan, aklın keskinleşmesiyle kalbin aynı oranda büyümediğini, hatta bazen tam tersine yalnızlığın daha da derinleştiğini hissediyor.. Charlie’nin zihinsel yolculuğu, bir anlamda insanın kendi nefsini ve varoluşunu fark etme sürecine benziyor.. Önce cehaletin verdiği o huzurlu bilinmezlik var; sonra hakikatle yüzleşmenin ağır yükü.. Ve insan anlıyor ki her idrak, beraberinde bir yalnızlık getiriyor..
Kitap boyunca şu düşünce zihnime takılıp kaldı: Acaba mutluluk, gerçekten bilmekte mi saklı, yoksa bilmemekte mi.. Charlie’nin başlangıçtaki saf hali belki de zahiri aklın küçümsediği ama kalbin daha huzurlu olduğu bir mertebeydi.. Zekâsı arttıkça insanları, ilişkileri ve kendisini çözmeye başlıyor; fakat bu çözülme, aynı zamanda onun iç dünyasını da parçalıyor.. Sanki hakikat perdesi aralandıkça, insanın kalbi o yükü taşımakta zorlanıyor..
Bir noktadan sonra kitap, bilimsel bir deney hikâyesi olmaktan çıkıp, varoluşsal bir ağıda dönüşüyor.. İnsanın değerinin zekâsıyla değil, merhametiyle ölçülmesi gerektiğini yüzüne çarpıyor.. Ve son sayfalara gelindiğinde, insanın içini yakan o soru kalıyor geriye: Bilmek mi daha ağır, yoksa unutmak mı..?
Bence bu kitap, insanın aklıyla yükselip kalbiyle sınandığı bir yolculuğun hikâyesi.. Okuyup bitirdiğinde insan, zekâya hayran kalmıyor; aksine, saflığın ve içtenliğin ne kadar kıymetli olduğunu fark ediyor.. Charlie’nin hikâyesi, aslında hepimizin içinde bir yerlerde duran o kırılgan insan tarafını hatırlatıyor.. Okuyup kapattığında, geride sessiz bir hüzün ve derin bir tefekkür kalıyor..
·
147 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.