Ankara ayazında Jean Valjean’la yürümek…1000Kitap
Sefiller öyle “okudum bitti” denecek bir kitap değil. Victor Hugo, insanın içindeki karanlıkla aydınlığı aynı sayfada yüz yüze getiriyor. Bir parça ekmek için hapse giren Valjean’ı okurken, “adalet” dediğimiz şeyin ne kadar soğuk olabildiğini anlıyorsun.
Javert kanun, Valjean vicdan… İkisi de haklı gibi ama ikisi de eksik. İnsan bazen kanuna sığmıyor.
Bu kitapta yoksulluk sadece fakirlik değil; onur kaybı, umut yorgunluğu, hayata tutunma mücadelesi. Fantine’in düştüğü hâl, Cosette’in çocukluğu, Paris’in arka sokakları… Hepsi bize şunu fısıldıyor:
İnsan, merhamet görmeden düzelmiyor.
Sefiller’i bitirdiğimde şunu hissettim:
İnsan kötü doğmuyor, çoğu zaman kötü bırakılıyor. Bir el uzanırsa değişiyor. Bir yüz gülerse toparlanıyor.
Belki de kitabın derdi şu:
Dünyayı kanunlar değil, merhamet ayakta tutuyor.
Okuyana çok şey soran bir kitap:
“Ben olsaydım Valjean’a taş mı atardım, kapımı mı açardım?”
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.