İnsan aklıyla her şeyi planlayabilir ama yaşamı sürdüren şey akıl değil, merhamettir. Çünkü akıl hesap yapar, iyilik ise bağı kurar.
Tolstoy’a göre insan yalnızca kendisi için yaşadığında çöker. Başkasını tamamen yok sayan bir yaşam, içten içe çürür. Bu yüzden iyilik fedakârlık değil, insanın kendini koruma biçimidir. İnsan başkasını sevdiğinde değil, başkasının varlığını kabul ettiğinde insan olur. İyilik, güçlü olduğumuzda yapılan bir şey değil; sınırlı olduğumuzu kabul ettiğimiz anda ortaya çıkan bir farkındalıktır.
Bu metin iyiliği romantize etmez. Aksine, iyiliğin çoğu zaman karşılıksız, yorucu ve sessiz olduğunu gösterir. Ama yine de insan başka türlü yaşayamaz. Çünkü insanı hayatta tutan şey arzuları değil, anlamdır; anlam ise ancak başkasıyla kurulan ilişkide doğar.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.