İnsan her şeye alışır, yeter ki yaşamak istesin.1000k
Suç ve Ceza’yı okurken beni en çok etkileyen şey, Raskolnikov’un suçu işledikten sonra yaşadığı psikolojik çözülme oldu. Dostoyevski, cinayeti bir olay olarak değil, insanın vicdanıyla verdiği bitmeyen bir savaş olarak anlatıyor. Asıl ceza mahkeme salonunda değil, insanın kendi zihninde başlıyor.
Raskolnikov’un “üstün insan” düşüncesi bana başta mantıklı gibi gelse de, hikâye ilerledikçe bunun ne kadar kendini kandırma olduğunu net görüyorum. Sonya karakteri ise tam tersine, acı çekmesine rağmen ahlaki olarak ayakta kalan biri. Bu karşıtlık kitabın omurgasını oluşturuyor.
Bence Suç ve Ceza, sadece bir cinayet romanı değil; insanın sınırlarını, vicdanını ve kendine söylediği yalanları sorgulatan ağır ama çok güçlü bir eser. Okuması kolay değil ama bıraktığı etki uzun süre geçmiyor.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.