Mario Levi'nin bir cümlesini hatırlattı bu kitap: Herkesin kendine göre anlatılan bir hikayesi var ve bir de anlatılmayan. Bu öykü vıraklayamayan bir kurbağanın önce mutsuzluk sonra kabullenişle devam eden farklılık deneyimini anlatıyor, tüm kurbağalar vıraklarken vıraklayamamak farklılığın kaynağı. Kendi sesini arayan, aramayı bırak yeniliğe açılan Sanço kendi sesimi arayıp duyuramaşımı anımsattı. Şimdi sesimin adını biliyorum: otistik, bipolar, dehbli.. Birkaç haftadır yasta idim. Benim kabullenişim Sanço'nunki gibi yeniliğe gülümsemek ve adım atmakla mümkün olmayacak gibi.. Nasıl olacak bilmiyorum. Yas ne zaman ve nasıl sona erecek, daha doğrusu sona erecek mi, fikrim yok.
Sebebim Var | peguenN'in sesiyle kitabımı kapatıyorum.