Mükemmellik düşüncesine sahip bir sincap ve kendi sesini duyurmayan (gerçek, ben ne talep ediyorum demeyen) bir köstebeğin piknik macerasını okudum. En güzel piknik yerini bulmak için uzun bir yolculuk yaparlar. Başladıklara yere döndüklerinde çantanın yırtık olduğunu ve yiyeceklerin yolda düştüğünü fark ederler. Yiyecekleri bulup onların peşine düşen diğer hayvanlarla yiyip içerler. Arkadaş olurlar. Başka bir piknikte buluşmak için sözleşirler. Yolculuğun sonunda sincap kusurun içindeki kusursuzluğu fark edip takdir eder; köstebek kendi sesini duyurur: lütfen bir dahaki sefere sandviçlere tereyağı sürelim. Olumsuz durumlarda "Bunun bana hediyesi nedir?" sorusunu sormak boşuna tavsiye edilmiyor.
Kitabı okurken ikisinden de epey rahatsız oldum. Sincap, otistik zihnimin mükemmellik saplantısını; köstebek ise dehbli zihnimin hiperaktif ve dürtüsel doğasını gizlemek için onaylanma maskesini yaratışını anımsattı. Ah bir de çantayı kontrol etmeden yola çıkmaları kontrolcü yanımı uyardı. Tüm hayvanları sofraya davet edip kaynaşmaları da bipolar zihnimin manik atağını hatırlattı. Hâlbuki hepsi ben, hepsi benim, hepsi benden.
·
13 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.