Bir Yanlış Kaç Hayata Bedeldi?1000Kitap
Bir hikâye düşünün.
Kimin ağzından dinleseniz; öfkesine hak veriyorsunuz, kimin acısına şahit olsanız içiniz burkuluyor, kimin kırgınlığını duysanız, onu sarıp sarmalamak istiyorsunuz. Ama yine de Ethem'in yeri bir ayrı, onun kırgınlıklarını daha da bir çok sarıp sarmalamak istiyorum .Bu yüzden de kimseye tam olarak kızamıyorsunuz. Kan bağı mı can bağı mıydı insanları birbirine bağlayan?
Söyleme Bilmesinler, bize aile içindeki sessizliklerin ne kadar gürültülü olabileceğini hatırlatıyor. Aile; hayatı öğrenirken sığındığımız ilk liman... Ama o limanda eksik kalan bir parça varsa —söylenmeyen bir söz, bastırılan bir öfke, görülmeyen bir çocuk, eksik sevgi, — puzzle tamamlanmıyor. Ve tamamlanmayan her şey, bir gün karşımıza çıkıyor.
Bu kitapta bir kişinin sevgisizliğinin, kırgınlığının ve içinden çıkamadığı acısının, koskoca bir aileyi domino taşları gibi etkilediğini görüyorsunuz. Tek bir yanlışın kaç doğruya, kaç hayata mal olabileceğini satır aralarında okuyorsunuz. Bazen yapılanlardan çok, yapılmayanların bedeli ağır oluyor. Okşanmayan bir başın, tercih hakkı verilmeyen yaşamların...
Birini çok severken, bir anda ondan bir yudum suyu bile esirgeyecek kadar nefret edebilmek… Bir yandan aynı dört duvar arasında yaşamak... Gidecek başka yerinin, başka umudunun olmaması...
İnsan bunu okurken durup düşünüyor. “Nasıl bu noktaya gelindi?” diye soruyor. Cevaplar yine ailede, geçmişte, suskunluklarda saklı.
Kuşaklardan kuşaklara aktarılan sancılar vardı. Sevilmeyen bir çocuğun, büyüyüp sevgiyi verebilen bir yetişkine dönüşmesi ne kadar mümkündü ? Ya da gerçekten mümkün müydü?
Sevilmemiş biri sevgiyi verebilir miydi kocasına, çocuklarına? En önemlisi sevebilir miydi kendini?
Aldatılmış biri, can yoldaşını affedebilir miydi?
Şermin Yaşar bu sorulara net cevaplar vermiyor. Belki de en gerçekçi olanı yapıyor. Okurken bizleri, karakterlerle birlikte düşünmeye, empati kurmaya ama kesin yargılara varmadan hikâyenin içinde kalmaya davet ediyor.
Kitap bittiğinde geriye şu kalıyor: "Aile sadece bir kan bağı değil; iyileştirilmeyen yaraların da ortaklığı... Ve bazen en büyük fırtınalar, en güvenli sandığımız limanlarda kopuyor.
“Bazı hikâyeler anlatıldığında değil, anlatılmadığında büyüyor…"
Sevgiyle kalın.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.