Okuduğum kitap sayısı ve inceleme yaptığım kitapların sayısı eşit olsun diye aklımda kalanlarla, aldığım notlarla ve ufak araştırmalarla bu sayıyı eşitlemeye çalışacağım.
Çok trajik bir eser. Beni böyle derinlemesine üzen eserler her zaman gönlümde 10 üzerinden 10 olarak değerlendirilir çünkü diğer inceleme metinlerinde yazdığım gibi: Birini kelimelerle hüzünlendirmek diğer duyguları geçirmekten daha zordur ve Halit Ziya bunu hakkıyla yerine getirdi.
Kitapta Mazlume adında gencecik bir kızın hayatının nasıl parçalandığını ve iyi insan deyip yanına sığındığı insanlar tarafından nasıl yok edildiğini okuyoruz. Ailesini ve sonrasında sığındığı kimsesini kaybedince camii avlusunda dilenmek zorunda kalıyor ve bu iyi insan dediğim Mihriban sayesinde başını sokacak bir ev buluyor. Fakat saf, her şeyin eskisi gibi olacağını, kadının annesi gibi biri çıkacağını sanıyor fakat fuhuş bataklığına sürükleyen biri aslında.
Böyle bir konuyu işleyen bir eserde aşk ve beraberinde doğan felâketler gerekli mi pek emin olamıyorum, sırf trajik bir sonu olsun diye yazılmış hissiyatı veriyor çünkü. Fakat yakınmıyorum her açıdan yıkıcı ve duygusal bir eserdi. İkbal mesela... tek İkbal'i okumak bile o dünyanın ne kadar iğrenç olduğunu anlamamıza yetiyordu.
Sonu itibariyle ise çoğu Türk edebiyatı klasiği gibi facia üzeri facia yaşandı. Mazlume'miz hep küçük ve saf kalmadı sonuç olarak, intikam arzusuyla yanıp tutuşan biri hâline geldi çocuğunu düşürdükten sonra. "Vahşet" bir sondu dersem abartmamış olurum. Okumamış iseniz bir an önce okuyun derim.
·
127 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.