Okurken garip bir sıkıntı hissi hiç gitmiyor. Zebercet’in yalnızlığı ve iç dünyası insanı yoruyor ama bir yandan da merak ettiriyor. Bilinç akışının bu kadar yoğun kullanıldığı az sayıda kitap vardır sanırım. Düşünceler düzensiz, tekrar eden ve bazen yorucu ama bu da karakterin ruh hâline çok uyuyor. Olaylar çok değil, daha çok ruh hâli anlatılıyor. Otel de bu sıkışmışlığı güzel yansıtıyor. Bittiğinde rahatlayamıyor insan. Sıkışmışlık hissi başlangıçtan kitabın sonuna kadar artarak devam ediyor. Bir de filmi var kitabın. Film kitap ikileminde kitaplar filmin her zaman önüne geçmiştir ama burada farklı. Filmin Zebercet karakteri inanılmaz iyi. Film dönemsel farklılıklar dışında(fayton-araba…) içeriği çok iyi yansıtmış. Bu hisse kapıldığım bir de Zorba kitabının filmi vardı. Hele film sonundaki harika müzik..Zorba ve Kâğıt Fare’sinin dansı…
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.