Kitabı okurken kendimi suçlu hissettiğim bir yer var. Çünkü ben de doktor gibi, bazen gitmemem gereken yerlere gidiyorum. Yardım edemeyeceğimi bildiğim hâlde, sırf benden beklendiği için orada oluyorum. Sonra da yetemediğim için kendimden utanıyorum.
Bu öykü bana şunu düşündürüyor: İyi niyet her zaman masum değil. Bazen sadece daha çok yara açıyor. Doktorun hastanın karşısında donup kalması, benim hayatta ne yapacağımı bilmediğim anlara çok benziyor.
Kimse doktoru affetmiyor. O da kendini affetmiyor. Dönüş yolunun bitmemesi, benim içimde bitmeyen “keşke”lere benziyor.
·
123 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.