Salı günü yazar ile online söyleşiye katılacağım. Aslında söyleşiden sonra inceleme yazmayı düşünüyordum. Ama şuan taze bitti kitap hislerim olanca ben. Dinledikten sonra etkilendiğim düşünceleri değil şimdiyi hatırlamak istediğimi fark ettim.
Kitap iki farklı kişinin ağzından anlatılıyor. Meltem ve Selime Teyze. İlk önce birisi, sonra diğeri. İlk başta bu durum biraz önyargı oluşturdu. "Nasıl ya niye böyle yazmış ki ?" diye sorguladım biraz yadırgadım. Ama olay örgüsünü işlerken adeta örgü ilmekleri gibi kelimeleri de işlemiş yazar. O yadırgamam da cümlelerle beraber eridi gitti. Severim daha önce hep normal,olağan gelen durumların dehlizlerine bir kitabım rehberlik edip bizi götürmesini. Belki de yaşamadan hayatta aydınlanmayacak tünellerin içinde kitaplar mum işlevi görüyordur. Beynimin içindeki bir karanlığa daha ışık saçıldı. Kimsesizlik, yalnızlık ,yaşlılık... Sürekli kimsesizler yalnızlar ve yaşlılar içimde yaşadı kitabı okuduğum süreç boyu. Etrafımdaki insanlara, toplumda karşılaştığım insanlara daha bı başka daha bı merhametli baktım. En çok da kendime. Ağladım hem de ne ağladım sayfaların içerisinde Gözyaşlarım kime aktı bilmiyorum. Selime Teyze'ye mi ? Meltem'e mi ? Meltemin babanesine mi ? Kendime mi ? Sevdiklerime mi ? İnsanlığa mı ? Cevap vermesi güç. Fakat sonsuz bir kaynaktan akan (kalbimden) yaşlarım kadar etkilendim kitaptan. Öyle dalmışım kiii, kitabın kapağının aslında aşikar bir sonu içinde gizlediğini dâhi fark etmemişim. Aslında iyi ki de etmemişim. O sondaki farkındalık ... Meltemim dedenin ,babanenin sevgisini gerçek, doğal, aşikar ve tertemiz sevgisini tertemiz seven Fırat abim ile gördük ya işte artık biz de sevebiliriz değil mi ? İçimizdeki sonsuz sevme kapasitesi karşılık buldu! Teşekkürler romandaki her bir karakter ve Şermin Yaşar. Saygı duygudum bir eser. Tavsiye etmek mi? Bunu sormadın sanıyorum. :)
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.