Kısaca kitabın konusu:
Dolunay ve Çiçek ikiz kız kardeşlerdir. Dolunay zengin bir ailede, Çiçek ise yetimhanede büyümüştür. Görüştükleri bir gün aynı renk çantaları karışır ve kısa bir süreliğine birbirlerinin hayatlarını yaşarlar.
Yorumum:
Yazım dili basit, kolay okunuyor.
Kitabı 4 sene önce okuduğumda beğenmiştim. Bu sene tekrar okumak istedim ama eskisi kadar beğenemedim.
Kitabın konusu klişe olmasına rağmen çok daha güzel işlenseydi sevebileceğim bir kitap olabilirdi. Bazı yerlerde mantık hataları vardı.
Bazı sahneler çok gereksiz ve zorlama geldi. Dolunay zengin bir hayat yaşamış bir insan olabilir ama tepkileri fazla abartılıydı: metrobüs sahnesi, BİM’de geçen konuşmalar, poşet mevzusu…
Yazar iki karakterin benzerliğinden faydalanmak istemiş ama yetimhanede büyümüş fakir bir kız ile arabalarının sayısını bilemeyecek kadar zengin bir kızın, ikiz bile olsalar bakıldığında ayırt edilemeyecek kadar benzemeleri çevresel etkenler düşünülünce mantıklı gelmedi.
Her olay sonrasında zengin–fakir çatışmasının sosyal mesaj niteliğinde verilmesi beni çok yordu (“zenginlerin de hayatı zor” dedirtmek için yazılmış gibi).
Dolunay’ın, Çiçek’in yerine geçtiğini arkadaşlarına söylememesi sonucu gelişen olaylar bana sıkıcı ve mantıksız geldi.
Sonunda beraber olan çiftlerden memnunum ama daha farklı şekilde bitebilirdi ve aceleye geldiğini düşünüyorum. Kimin ne hissettiğini tam anlamadan olaylar hızlı gerçekleşti. Ama sonlara doğru yaptığı yardımlar tatlıydı ve vedalaşmaları güzeldi.
Okumasanız bir şey kaybetmezsiniz ama edebi bir eser istemiyorsanız, hızlı okunduğu için arada mola niteliğinde okunabilir. Yine de büyük bir beklentiyle başlamanızı önermiyorum.
·
78 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.