“Bana kendimi bağışlamayı öğretebilirdin.”1000Kitap
Bu mektup bir babaya yazılmış gibi duruyor ama aslında bir çocuğun kendine ulaşma çabası. Kafka, babasının gölgesinde büyümüş; o gölge öyle büyük ki insan kendi yüzünü bile seçemiyor. Sayfalar ilerledikçe anlıyorsun: burada asıl anlatılan baba değil, insanın içine yerleşmiş otorite. Sürekli eksik hissettirilen, kendini savunurken bile suçlu hisseden bir ruhun dökümü bu. Kafka kendini affedemiyor çünkü ona kimse affedilmeyi öğretmemiş. Sevgiyle değil, korkuyla şekillenen bir çocukluk; susarak büyüyen bir benlik… Mektup ilerledikçe okur olarak sen de kendi çocukluğunun kapılarını aralıyorsun. Kimin sesi hâlâ kulağında, kimin yargısı hâlâ içinde diye soruyorsun. “Babaya Mektup”, bir hesaplaşmadan çok gecikmiş bir merhamet talebi. Ve insan kitabı bitirdiğinde şunu fark ediyor: Bazı yaralar kapanmaz, ama adını koyduğun an artık seni yönetemez.
·
156 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.