Ebeveynlere rağmen ebeveynsiz çocuklar ve toplumDuygu ve Düşünce
Dünya' nın kendi gerçekliği varken insanlara göre gerçekliklere ayrılması biraz tuhaf. Ama en tuhafı gerçekler o kadar bariz olmasına rağmen hâlâ "hayal" sayılabilecek düşüncelerle bir sonraki insanları da bulanıklaştırmaları: kendi gözlemleri ve kendi hisleri varken ona aktarılan farklı sonuçlar bulanıklığa neden oluyor.
Düşünsene yaşam böyle ve sen "Hep iyiler kazanır.", "Doğru yolu tercih etmelisin.", "Hayat hep yardımlarla ve iyimserlikle doludur." tarzında çocuk yetiştiriyorsun.
Çocuk olması, kandırılarak gerçek hayattan itilmesine neden olmamalıydı. Gördüğü Dünyaya mı odaklanacak yoksa kitaplardaki ya sözlerdeki Hayal Dünyasına mı?
Kitaplarda nezaket işleniyor, affetme, yardım, empati vs. ama aile içinde ne kadar var? O sözler aile bireylerinde ne kadar yaşanıyor?
Asıl olay bu da değil, genel olarak çocukların büyümesi diğer yaş gruplarına göre daha çok benzerlik gösteriyor değil mi, yani o sözleri bizden öncekiler de duydu, o benzer içerikleri bizden öncekiler de okudu ama gençlik ya da yetişkinlikte ne oluyor? Bizi olumlu düşünce ve davranışlardan ne koparıyor?
Sen yetişkinsin ve çocuk diye onun aklını ya da yaşını küçümseyip kandırmayı uygun görüyorsun. Gerçekleri onun seviyesine indirmenin neresinde zorlanıyorsun?
Ve çocuk deyip pohpohlamak istedikleri tatlışlar, hayal kırıklığı ya da bulanıklık yaşamak için de küçük gelmeliyken nedense gelmiyor. Ve hayatın gerçekliğinden daha ağır hislere maruz bırakıyorlar: aile bağı kurduğu insanlar bile başta öyle davranmış...
Hayatta iyi başlangıç yapmak istikrar sağlayan bir hazırlık sayılmıyor.
Çocuğa sürekli empoze edilen sözlerin % kaçını ebeveynler işleyişe dahil ediyor ya da yaşarken etmiş? (:
Ve söyledikleriyle yaptıkları uyuşmayan ailelerde çocuk tam olarak neye uyum sağlaması gerektiğini de bilemiyor: dengesiz ya da kararsız kalıyor. Bir de kendi içi var. Oluşan üçgenin farklı kenarlarında dolanıp en son merkezde duruyor ama bu sağlık sayılmaz.
Çocuk adı altında gerçekten insan olan çocuk mu yetiştirmek istiyorlar yoksa mutasyon devamı olan çocuk mu belli değil. Ve kendi kendini doğru düzgün yetiştirmeyen biri, bir canlının (çocuk olması gerekmiyor bu hayvan ya da bitki bile olabilir) sorumluluğunu alamayacağını alsa bile kaldıramayacağını belli ediyor zaten. Buna rağmen o insanın "ebeveyn/bakıcı" olmasına izin vermek ya da sağlamak insanlık suçu değil de ne? Engellenebilirken engellenmiyor ve o ailelerde doğanlar için "Aileni seçemiyorsun." tarzı aptalca imkansızlıkmış gibi gösterilecek sözler söylenecek ve olay bu şekilde kapatılacak. (: Evet o belki seçemiyor ama yetişkinler olarak kimlerin ebeveyn olup olmayacağını doğru düzgün bir şekilde seçerek bu tarz Mutasyon Devamı "Çocuk" ları mahvetmemiş olurlardı./ olurdunuz.
Çocuklara da bu şekilde sıfatlar koyduğum için üzgünüm. Her çocuğun bembeyaz bir kağıt olduğunu ve kendisinden çok (başta) ailesinin doldurduğunu biliyorum. Bazen "Ne var canım, kağıt değil mi silinir, silinmezse karalanır, yırtılır. Estetik değilse buruşturulup atılır." demesine denk geliyorum. Cevaplardan bile bir b.k olamadan ebeveyn olduklarını görüyorum.
Olay sadece bu kadar da değil: Mutasyon Devamı Çocuğun kaçıncı mutasyon kuşağından olduğunu saptamak da önemli:
İyileşmiş yanlarınız, iyileşmemiş yanlarınızdan çok daha fazlaysa yüksek standartlı imkanlara rağmen çocuk yapmamayı düşünün. Hayatın kendisi zorken aile olayları da hiç çekilmiyor. Ve hayatı zor kılanlar hep bu tip ailede büyüyenler oluyor nedense..:) Engellenebilecek suçlardan en önemlisi. -İnsanlık suçu olarak gördüğümü belirtmiştim.- Ama ebeveyn adaylarına bakmadan ve aile yapıları dikkate alınmadan "sadece çocuk yapmaya teşvik" de o suçun büyütülmesinden başka bir şey de değildir.
Hiçbir canlının değeri ya da yaşamı bu kadar saygısız, sevgisiz, ilgisiz, değersiz ve hazırlıksız olmamalı.
Eve gelecek misafir için hazırlık yaparlar ama doğacak çocuk için maddiyat dışında ne hazırlıkları oluyor, geliş süreci 8-9 ayken üstelik? (:
O süreci atlatıp o kağıt örneğini anlamak yerine devam ettirecek kadar engin ve merhamet sahibi kalmışlar. Ben o çocuklara üzülüyorum, o tarz insanlar yerine daha güzel aileleri olabilirdi. Ama başkalarının da alamadığı sorumluluklar yüzünden olamıyor işte: İnsanlığı ve zihniyeti sorgulatıyor.
Çocuklarda neşe, hareket, coşku, özgüven, ışıltı yerine terslerini katlanarak gördüğümde ilk ebeveynleri sonra toplumu...
Çıkarsız şekilde ebeveyn ol. Çünkü o çıkarsız geliyor. Sen de öyle geldin ama döngüyü kıramadın: ebeveynlerin gibi kaldın. Kıracak gücün yoksa başkasını düşünecek vicdanın olsun! Bırak soyun tükensin. Tükenmek de insanlığa katkı sağlayabiliyor...
·
79 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.