Herkes eşit zekâya sahiptir.
Rancière’in temel tezi şudur: İnsanlar arasında zekâ farkı yoktur; fark, irade ve dikkat farkıdır. Öğretmen her şeyi bilen değil, öğrenmeye zorlayan kişidir.
Açıklayan öğretmen, bağımlılık üretir.
Sürekli anlatan ve açıklayan hoca, öğrenciyi kendine muhtaç hâle getirir. Bu durum “aptallaştırma”dır. Gerçek eğitim, öğrencinin kendi aklına güvenmesini sağlar.
Özgürleşme, kişinin kendi kendine öğrenmesiyle başlar.
“Cahil hoca”, bilmediği hâlde öğretir çünkü görevi bilgi aktarmak değil, öğrencinin aklını çalıştırmasını sağlamaktır. Eğitim, eşitlik varsayımıyla başlar.
“İnsan öğrenir çünkü açıklanır değil, çünkü ister ve çabalar.”
İyi okumalar dilerim
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.