İnsan bazen düşünmeyi bırakıp dans etmeli.
Zorba’yı okurken sanki bir kitap değil de bir insan tanıdım.
Sayfalar ilerledikçe, kelimelerden çok kahkahalar, iç çekişler ve hayatın çıplak sesi doldu içime. Çünkü bu romanın asıl konusu bir olay değil; bir ruh hâli.
Bir yaşam biçimi. Bir adam: Zorba.
Kitabın anlatıcısı, içine kapanık, kitaplarla yaşayan, düşünmekten yaşamaya fırsat bulamayan biri. Kendini aklın güvenli duvarlarına hapsetmiş.
Hayatı bir türlü “yaşayamayan” insanlardan.
Hani bazen biz de oluruz ya; oturup saatlerce hayat üzerine düşünürüz ama hayat kapıdan geçip gider…
Ve işte tam o sırada Zorba çıkıyor sahneye.Öyle bir giriyor ki…
Sanki hayatın kendisi adam olup gelmiş.
Gürültülü, taşkın, umursamaz gibi görünen ama aslında hayata herkesten fazla dokunan bir adam.
Zorba öyle biri ki, konuşurken insanın aklına şu geliyor:“Bu adamla bir gün geçirseydim ya hayatım değişirdi ya da başım belaya girerdi.”
O, acıyı bile şarap içer gibi içiyor. Kadınları seviyor, müzikle coşuyor, kaybedince ağlıyor ama sonra kalkıp dans ediyor.
Hayat onun için bir felsefe değil, bir meydan okuma.
Kitap yer yer öyle komik ki, Zorba’nın saf ama bilgece çıkışlarına gülmeden edemiyorsunuz. Ama bu gülüş, hafif bir gülüş değil. İçinde acı taşıyan bir mizah bu.
Zorba bazen öyle absürt konuşuyor ki insan “Bu adam deli mi bilge mi?” diye düşünüyor. Sonra anlıyorsunuz: Zorba’nın deliliği, hayatı ciddiye almayan değil; hayatı fazla gerçek yaşayan bir delilik.
Ama kitap sadece kahkaha değil. İçinde yalnızlık var, ölüm var, pişmanlık var.
Özellikle anlatıcının iç dünyasında büyüyen o boşluk hissi çok tanıdık. Çünkü hepimiz biraz anlatıcıyız aslında: düşünmekten yaşamayı erteleyen insanlar.
Ve Zorba, içimizdeki korkak tarafı tokatlayıp şöyle diyor gibi:
“Utanma! Yaşa! Ağla! Sev! Dans et!”
Kitabın sonunda insanın boğazında bir düğüm kalıyor. Çünkü Zorba bir karakter değil sadece… Bir ihtimal. Bizim olabileceğimiz ama olamadığımız tarafımız.
Zorba’yı bitirdiğimde bende bıraktığı düşünce :Hayat, sadece doğru yaşanacak bir şey değil… Cesur yaşanacak bir şey.
Zorba bana şunu hissettirdi:
Bazen insanın ihtiyacı olan şey yeni bir bilgi değil, yeni bir nefes.
Ve belki de hepimizin hayatında bir Zorba’ya ihtiyacı var. Ya da daha zoru… İçimizdeki Zorba’yı uyandırmaya.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.