Kitabı okurken “şimdi büyük laflar gelecek” hissi hiç oluşmuyor; aksine şiirler sanki gündelik hayatın içinden, sokaktan, evden, masadan kalkıp gelmiş gibi duruyor. Eloğlu’nun dili süslenmeye çalışmıyor, kendini ispat etme derdi yok. Kimi zaman kırık, kimi zaman alaycı, kimi zaman da yorgun ama hep canlı. Bu yüzden şiirler okura yukarıdan bakmıyor; tam tersine aynı hizaya geliyor.
Kitaptaki şiirlerde insan ilişkileri, yalnızlık, geçip giden zaman ve hayatın ağırlığı ön planda. “Kadın” imgesi burada bir slogan ya da iddia değil; hayatın içindeki gerçek bir varlık gibi duruyor. Şair, duyguları büyütmeden, dramatize etmeden anlatıyor. Bazen tek bir dizeyle insanın içine dokunuyor, bazen de hafif bir gülümsemeyle bırakıyor seni. Şiirlerin etkisi bağırarak değil, sessizce yer ediyor.
Eloğlu’nun en sevdiğim yanı, dili zorlamaması.
Şiirler ne tam kapalı ne de tamamen düz; arada bir yerde, okuru düşünmeye ama yorulmaya değil hissetmeye çağırıyor. Kitap kısa olmasına rağmen aceleyle yazılmış hissi vermiyor. Her şiir kendi alanını bulmuş, fazlalık yok. Bu da kitabı bir oturuşta okunabilir ama hemen tüketilip unutulmaz kılıyor.
·
1 +1'leme
·20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.