Hayat çoğu zaman düz ilerlemez;
ama küçük bir itki her şeyi başka yöne savurabilir.
Uç Artık, fantastik fikirlerle süslenmiş bir öykü kitabı değildir;
günlük hayatın saçmalıklarının biraz yükseltilmiş hâlidir.
Etgar Keret’in dünyasında olağan ile olağandışı arasındaki sınır nettir ama incedir.
Bir anlık bir düşünce,
küçük bir sapma,
yanlış bir karar
hikâyeyi bambaşka bir yere taşır.
Ama bu “başkalık” hiçbir zaman kopuk hissettirmez.
Çünkü Keret’in anlattığı tuhaflıklar,
gerçekte zaten yaşadığımız şeylerin bir tık fazlasıdır.
Bu kitapta karakterler hayata yön veren insanlar değildir.
Aksine, çoğu zaman hayat tarafından yönlendirilirler.
Kararsızdırlar, ürkektirler,
ne istediklerini tam bilmezler.
Ama Keret onları acınacak hâle düşürmez.
Onları olduğu gibi kabul eder:
yetersiz ama canlı.
Uç Artık’taki mizah yüksek sesli değildir.
Bir espri patlaması değil,
sonradan fark edilen bir gülümseme gibidir.
Öykü bittiğinde insan güler,
ama gülmenin hemen arkasından
hafif bir huzursuzluk gelir.
Çünkü anlatılan şey, tanıdıktır.
Keret’in dili hızlı, sade ve keskindir.
Bu hız, modern hayatın aceleciliğini taşır.
Öyküler kısa sürer ama iz bırakır.
Her hikâye,
“buradan bir şey çıkar mıydı?” sorusuyla biter.
Ve çoğu zaman cevap net değildir.
Uç Artık, umut vaat etmez.
Ama karamsar da değildir.
Daha çok şunu söyler:
Hayat büyük anlamlar sunmayabilir,
ama küçük sapmalarla yön değiştirebilir.
Bu kitabın gücü,
okuru şaşırtmakta değil;
okurun kendini şaşırmış bulmasındadır.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.