Bahçe mi terk edildi, yoksa bahçıvan mı yolunu kaybetti?
Bazı kitaplar okur için yazılır, bazıları hayatta kalmak için. Bahçıvan ve Ölüm ikinci tarafa daha yakın duruyor. Bu kitap yeni bir hikâye kurma çabasından çok, bir babanın kaybını yazıyla taşıma ve dönüştürme çabası gibi. Kurgu ilerliyor ama asıl yük satır aralarında: susuşlarda, kırık cümlelerde, geri dönüp duran hatıralarda. Yazar sanki edebiyata bir kitap daha eklemiyor; kendi yasına bir dil kuruyor. Yasını en iyi bildiği şeyi yaparak yani yazarak yaşıyor. Okur da bir roman okumaktan çok, bir vedanın içinden geçiyor. Kitap bittiğinde olay örgüsü değil, sevdiklerinin kaybını yaşayanların içte kalan sızısı konuşuyor.
Bu nedenle Bahçıvan ve Ölüm, anlatılan bir hikâyeden çok, yazıyla tutulmuş bir yas kaydıdır.
Tüm ölenlere rahmet; kalanlara dayanma gücü, kitabı okuyacaklara keyifli okumalar diliyorum.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.