Okurken en çok etkilendiğim şey, kaybın sadece yokluk değil, aynı zamanda hatıralarla kurulan yeni bir bağ olduğunu hissettirmesiydi. Babamla ilgili hatıralarımın zihnimde canlı kalması, kitabın bana en çok düşündürdüğü şeylerden biri oldu. İnsan bazen birinin fiziksel olarak yanında olmamasını kabullenemese de, onun bıraktığı izlerin hayatın içinde yaşamaya devam ettiğini fark ediyor.
Bahçe metaforu bana çok şey hissettirdi. Bitkilerin büyümesi, solması ve tekrar yeşermesi, hayatın döngüsünü çok sade ama etkileyici bir şekilde anlatıyor. Bu döngü bana, kayıpların insanı tamamen eksiltmediğini, bazen dönüştürdüğünü düşündürdü. Yasın da tıpkı doğa gibi kendi zamanında ilerlediğini hissettim.
Bu kitabı okurken zaman zaman gözyaşlarımı tutamadım. Çünkü bazı cümleler, insanın kalbine dokunan ve kendi hikâyesini hatırlatan bir güce sahipti. Bahçıvan ve Ölüm benim için sadece bir kitap değil, kayıp, sevgi ve hatırlama üzerine sessiz bir yolculuk oldu.
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.