Ağır bir kitap özellikle kadınlar için ağır
bir kitap, çocuğunu kaybetmek düşüncesi bile insanı delirtir, bunu anne olunca belki daha iyi anlarız bilemiyorum ama anne olmadığım halde bile beni parçaladı. Yüreğim de o çaresizliği hissetmek hoş değildi.Allah hiç kimseye böyle bir acı vermesin. Bir anne çocuğu için her şeyi yapabilir, çocuğuna zarar gelmesi düşüncesi bile psikolojilerini altüst edebilir, bu yüzden hiçbir anne bu acıyı yaşamaz umarım.
Çocuğunu ölerek kaybetmek ayrı bir acı. Belirsizlikle, yaşayıp yaşamadığını bilmeden kaybetmek ayrı bir acı. Sonuçlanmayan acı daha zarar verir bir bedene. Ölüsüne mi dirisine mi ağladığını bilememek.
Vera Ray ismi bile acı çektiriyor. Acıyla bütünleşmiş kadın profili canlanıyor zihnimde. Onu çocuğunu sevdiği vakit, köşeye sinip, izlemek isterdim.
tatlı tatlı uyuyo, sarı saçları yayılmış yastığa. Onu öpüp, kokusunu içime çekmek isterdim, sanki gerçekmiş gibi. Bir günlüğüne Vera olup, onu sabaha kadar izlemek isterdim. Akşam geldiğimde onu yatakta görmemek, Yarabbim fazla bir acı.
Charles, korkağın teki tek kelime ile. Kızın onu orda terk edişini anlamalıydı. Vera'yı, kendi ailesi ile buluşturduğunda nasıl gururunu ayaklar altına aldıklarını görmüştü en azından gidip, Vera'yı görmeliydi ama o yeni bir hayat kurdu. Vera çocuklarına kutsalmış gibi kendini adadı ama onun yaptığı tam tersiydi.
Claire ise nedense Vera gibi hissettiriyordu galiba yazar bütün annelerin aynı duygularda birleştiğini anlatmaya çalışıyordu. Kitabı okurken acaba hepsi Claire'nin hayal gücü mü, kazadan sonra hâlâ komada mı diye düşündüm ama sonradan bu son çok absürt ve sıradan geldi. Bence güzel bir sondu
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.