Mahşer, beni hem yoran hem de içine çeken bir kitap oldu. Konu ilk bakışta basit görünmüştü: bir virüs yayılmış ve dünya neredeyse tamamen boşalmıştı. Stephen King bu felaketi anlatırken asıl odağını insanlara vermişti. Kitabı okurken hissedilen sessizlik çok etkileyiciydi. “Dünya sessizleşti.” cümlesi, yaşanan yıkımı tek başına anlatıyor gibiydi.
Kitap ilerledikçe hayatta kalan insanların iki farklı yola ayrıldığı görülmüştü. Bir taraf umut, inanç ve dayanışmayı temsil ederken, diğer taraf korku ve gücü simgeliyordu.
Mahşer'in en güçlü yönlerinden biri, karakterlerin iç dünyalarının ön planda olmasıydı. Benim için korkudan çok seçimlerle ilgili bir kitap oldu. Felaket, insanların içindeki iyi ve kötü yönleri daha görünür hale getirmişti. Bittiğinde aklımda kalan virüs değil, insanların hangi tarafı seçtiği oldu.
"Gerçek sevgi bazen kör olduğu kadar dilsiz de."
"Zor zamanlarda insanlar insanlıklarını daha çabuk unutuyor."
"Anahtar, kurallara uymanın ödülüydü. Uymayanı bir hücreye kilitleyebiliyorlardı."
"Medeniyetin anahtarı ve kanunsuzluğun yegane panzehiri toplumdur."
"Geçmişe müdahale edilemeyeceğini kavramak, affetmeye giden yolu açardı."
"Sırf korkunun olduğu yerde sevginin var olup gelişmesi pek mümkün değildi. Tıpkı bitkilerin karanlıkta yeşeremeyeceği gibi."
·
493 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.