Wisteria (Belladonna #3) bence serinin hem en “kalp kıran” hem de en tutkulu kitabıydı… Bu kitap bittiğinde geriye sadece “güzel bir fantastik okudum” hissi kalmıyor, resmen bir yas süreci başlıyor.
Adalyn Grace bu kitapta çıtayı gerçekten yükseltmiş. Çünkü Signa ile başlayan hikâye artık Blythe’ın gölgesinde değil, Blythe’ın kendi ışığında ilerliyor. Ve Blythe… Ah Blythe… Hem sivri dilli hem güçlü hem de duygusal olarak çok gerçek bir karakterdi. Onun “kaderim buysa ben bu kaderi kendi ellerimle şekillendiririm” tavrı kitabı inanılmaz sürükleyici yaptı.
Blythe & Aris, Nefretten Aşka Ama En Güzelinden…
Bu kitabın en güçlü tarafı kesinlikle Blythe ve Aris arasındaki dinamikti. Çünkü bu ilişki sıradan bir “enemies to lovers” değil… Bu ikili gerçekten birbirini tüketiyor, birbirine batıyor ama aynı zamanda birbirine bağımlı hale geliyor. O atışmalar, laf sokmalar, birbirlerine karşı duydukları öfkenin altındaki bastırılmış çekim… Okurken insanın içi kıpır kıpır oluyor.
Aris’in karakter derinliği bu kitapta resmen zirve yaptı. Foxglove’da bile etkileyiciydi ama Wisteria’da onu tanıdıkça daha da bağlanıyorsun. Sessizliğiyle konuşan, acısını içine gömen, korumayı seven ama sevilmeyi hak ettiğine bile inanmayan bir adam… Böyle karakterler zaten insanın kalbine kazınıyor.
Aris bir karakter değil, karanlıkta parlayan bir ışık gibi.
Ve Blythe ile aralarında filizlenen şey o kadar doğal, o kadar içten ilerliyor ki… Sanki “kaderin zorlamasıyla” değil de, gerçekten ruhlarının birbirine çekilmesiyle oluyor.
Wisteria Atmosferi, Gotik Bir Hapishane Gibi
Kitabın mekânı bile başlı başına bir karakter gibiydi. Wisteria’nın o taş duvarları, karanlık havası, kasvetli yalnızlığı… Blythe’ın sıkışmışlığını okuyucuya resmen hissettiriyor. Hem fiziksel olarak kapana kısılmış hem de kader tarafından bir kafese kapatılmış gibi.
Ve bu gotik atmosfer, romantizmi daha da yoğunlaştırmış. Çünkü her şey “ölüm, kader, yas, kayıp” etrafında dönüyor.
Kaos’un Gelişi, Hikâyeye Yeni Bir Soluk
Kaos karakterinin dahil olması bence kitaba bambaşka bir enerji kattı. “Melek” gibi görünüp içinden felaket çıkması… tam bir sürpriz etkisi. Kaos’un gelişiyle birlikte kitap sadece romantik bir gotik masal olmaktan çıkıp, resmen fantastik aksiyon ve kader savaşına dönüştü.
Ve evet… Kaos kesinlikle devam kitabı hak ediyor. Çünkü hakkında o kadar çok soru var ki insanın içi içini yiyor.
O Son… Aris’in Fedakârlığı…
Şimdi gelelim o yere…
Aris’in canını feda etmesi… Bu sahne kitabın ruhunu paramparça eden anlardan biri.
Bu fedakârlık öyle rastgele yazılmış bir dramatik hamle değildi. Aris’in karakterine o kadar yakışıyordu ki… Çünkü o hep “sevmek için önce kaybetmek gerekir” gibi yaşayan bir adamdı. Hayatı boyunca zaten kaybetmişti. Bu yüzden Blythe için kendini feda etmesi, onun sevgisinin en büyük kanıtıydı.
Ama işte okur olarak bunu kabul etmek imkansız… Çünkü Aris mutluluğu hak ediyordu. Blythe ile birlikte yeni bir hayatı hak ediyordu.
O yüzden son sayfalarda okurken insan sadece üzülmüyor; öfke, boşluk ve yas aynı anda çöküyor.
Ağlamaktan okuyamadım çünkü bu kitap gerçekten gözyaşıyla okunuyor.
Kitabın En Güçlü Yanı, Duygusal Yoğunluk
Wisteria’yı güçlü yapan şey sadece olay örgüsü değil. Bu kitap, duygusal anlamda okuyucuyu ele geçiriyor. Aşk var ama romantik bir masal gibi değil… acılı, kırılgan, karanlık ve gerçek bir aşk var.
Blythe’ın kendini keşfetme süreci de çok güzeldi. Onun kimliğini yavaş yavaş anlaması, hem kendini hem kaderini sorgulaması… okurken “bu kız gerçekten büyüyor” dedirtiyor.
Eleştiri olarak her sey biraz hızlı gelişti,
Sonlara doğru olaylar çok hızlandı. Bazı sırlar ortaya çıktı, bağlantılar kuruldu ama okur olarak “bir dakika dur, bunu sindireyim” diyemiyorsun.
Bu kadar güçlü bir hikâyenin finali keşke biraz daha uzun olsaydı. Aris ve Blythe’ın duyguları, fedakârlıkların ağırlığı daha geniş işlenebilirdi.
Çünkü bu kitap okurda büyük bir boşluk bırakıyor ama o boşluğun biraz daha “tatmin edici” kapanmasını isterdim.
Bu Seri Unutulmaz
Wisteria benim gözümde Belladonna serisinin en güçlü kitabı. Çünkü Blythe ve Aris’in aşkı, Signa ve Ölüm ilişkisinden bile daha vurucu yazılmış. Hem daha gerçek, hem daha tutkulu, hem de daha yıkıcı.
Bitirdiğinde içindeki “tatlı boşluk” hissi çok normal… çünkü bu kitap bir hikâye değil, bir deneyim gibi.
Aris ise gerçekten kalbe kazınan karakterlerden biri. Senin dediğin gibi:
Aris kesinlikle kalbimizin ayrı bir köşesinde kalacak.
Eğer yazar bu evrende bir kitap daha yazarsa, Kaos ve açıkta kalan detayları tamamlamasını çok isterim. Çünkü bu dünya daha bitmedi gibi hissediliyor…
·
96 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.