“Ey Oğul”u okurken bir kitap okuduğumu değil, sanki karşıma oturmuş bilge birinin bana nasihat ettiğini hissettim. İmam Gazali, sayfalar boyunca parmak sallamıyor; aksine insanın kalbine dokunan, yormadan düşündüren bir dil kullanıyor. Bu yüzden kitap kısa olmasına rağmen etkisi uzun süre insanın içinde kalıyor.
En çok hoşuma giden yönü, ilmi sadece öğrenmekle bırakmaması.İmam Gazali sürekli şunu hatırlatıyor: Bildiklerin seni değiştirmiyorsa, sadece yük oluyor. Bu cümle kitabın özeti gibi. Okurken ister istemez kendine dönüyorsun; “Ben ne kadarını yaşıyorum?” diye soruyorsun.
Kitap, nefsimizi, niyetimizi, dünyaya bakışımızı yumuşak bir şekilde ele alıyor. Sert değil, kırıcı değil ama oldukça gerçek. Bazı satırlarda durup düşünmek, hatta biraz susmak istiyorsun. Çünkü anlatılanlar dışarıdan çok içimize hitap ediyor.
Sayfa sayısı az ama her cümlesi yoğun. O yüzden hızlıca bitirilecek bir kitap değil. Ben okurken altını çizmek, ara ara geri dönmek istedim. “Ey Oğul” bittiğinde kapanan bir kitap olmuyor, insanın içinde devam eden bir sohbet gibi kalıyor.
Kısacası bu kitap, daha iyi insan olmaya niyet eden herkes için küçük ama çok kıymetli bir rehber. Sadece okunmak için değil, hissedilmek için yazılmış bir eser.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.