Okurken yer yer gerildiğim, yer yer üzüldüğüm, tüm karakterlerin ama özellikle de annenin o sıkışmışlığını hissettiğim, sürekli gözetlenmenin, sürekli kendini, davranışlarını, söylediklerini kontrol ederek yaşamanın insanı nasıl tükettiğini gördüğüm otobiyografik bir roman.
İnsanın özellikle özel hayatıyla, aile hayatıyla, çocuklarıyla ve çocuklarına yaptığı ebeveynlikle sınanmasının ve onları kaybetme korkusuyla nasıl bi insana dönüşebileceğini görüyoruz. Tüm bi gözetlemeyle çocuklarda dahil aile bireylerini zamanla ruhsuz, sessiz, mutsuz insanlara dönüşüyorlar.
Kitabın son sayfalarında anne karakteri daha fazla bu gerilime dayanamayıp hasta düşüyor ve “gözetmenimizden” bu şekilde kurtuluyoruz. Aile yeniden mutlu ve kendileri olmaya çalışırken kitap bitiyor.
Anlatımı akıcı, okuması zevkli bi kitaptı, bölümler ilerledikçe yok artık bu kadarı fazla, metin ütopya olma yolunda ilerliyor desenizde yazar bence dozunda ilerlemiş ve vermek istediği mesajı böyle daha iyi sunmuş diye düşünüyorum. 
Tetikte
Tetikte
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.